با عشق....تقدیم به او که خود میداند...

            او که در تنهاترین لحظه ها تنهایم گذاشت...ولی خاطراتش را جا گذاشت.....

                                                   ********

   آه.....

        چه سخت است نبودنت...

                            و چه لحظه های تلخیست رفتنت...

       چرا نمیگذرند این لحظه ها...

                                 مگر بسته به غزل چشمان تو هستند...

        ساعت شده اند ثانیه ها...

                                 و چه سنگین رژه میروند در مقابلم...

                                                                      ..این عقربه ها...

       چه زشت است این زیبایی ها بی تو...

                                 گاه طاووس کلاغ است...

                                                   گاه نیلوفر علفی هرز.....

   شب...

           طولانیتر از هزاران یلداست...

                                  و چه سنگین شده اند پلکهایم...

                                                                     اما نمیروند به خواب...

          میترسند لحظه یی گذر کنی و نبینند...

                                                            ..حتی رد پایت را..

                                                   یا نشنوند...

                                                            ..طنین گام هایت را..

                                      گوش هایم نمیشنوند...

                                                             ..سرود صدایت را...

                                      چه سکوت پر هیاهویی.....

                  کاش ارامتر سکوت میکرد...این تنهایی.....

   آه.....

                   من تو را میخواهم...

               من تو را میجوییم...

               من تو را میخوانم...

                                  حتی چوب های فرسوده ی این کلبه غمگین

                                .....که تار بسته گوشه کنارش.....

                                                                  میخوانند تورا...

                                             حتی شبنم پاک برگ ها

                            .....با این دل تنها همراه شده اند.....

                                                                  و میجویند تورا...

                                       افتاب گردان خمیده است...

                            .....نمینگرد به افتاب دیگر.....

          به راهی که تو رفتی چشم دوخته تاکه برگردی وافتابش باشی...

                                            ...تو چه کردی با این جماعت...

            ...که همه به گامهای تو نگریستند..................همه به پای تو بستند...

           ...با تو خرسند و شادند...............................بی تو غمگین و زارند...

                                          .....بی تو تنهایند.....

                                                       .....تنهایم.....

     آه.....

               بگذار بماند غمگین...

                                      بگذار بماند تنها...

                                                          بگذار......

                                                                       بگذریم.....

                         ابریست هوای دلم این روزها...

                                                    پاییز است اینجا...

                    نه توان باریدن دارند این ابرها...

                                                    نه وفای رفتن...

                                      پس کی می آید این بهار

                               پس کی می آید این بهار

                  پس کی.............

                       می آید این بهار.............

از نوشته های خودمه...امیدوارم خوشتون بیاد....خوشحال میشم نظر بدید...